Sable Eiland, zaterdag 14 november 1942 14-11-1942
Liverpool - New York
De vuren van Sable Eiland
Zaterdag 14 november 1942 Geen prettige hondenwacht; tot halfdrie zware regenbuien, onweer, sterk weerlicht en bliksemflitsen. Het was aardedonker, zodat we de andere schepen vrijwel niet zagen. Alleen tijdens de zeer felle weerlichten zagen we ze als bij dag maar dan was je voor een tijdje verblind. Het water vuurde sterk. Dit alles maakte het uitkijken buitengewoon moeilijk en inspannend, vooral na halfdrie toen het weerlicht veel zwakker en verder weg was.
We hadden af en toe onze rode en groene zijdelichten gedempt aan om aanvaring te voorkomen en we hadden geregeld ons blauwe heklicht aan. Met zulke donkere, regenachtige nachten verwonder je je werkelijk dat er in een konvooi niet meer aanvaringen voorkomen en dat de schepen zo goed bij elkaar blijven.
Het elmusvuur was ook waarneembaar langs de grote horizontale radioantenne tussen de masten. Ik had een kruispeiling van de twee vuren op het oosten en westen van Sable Eiland. Deze hebben een zichtbaarheidsgrens van 15 mijl. In deze donkere nacht zagen we ze echter op wel 25 mijl afstand.
De wind wakkerde met dag worden aan en daarna hadden we ruw weer uit het westen en westzuidwesten. Het schip slingerde heel hevig, met rukken. De slingerperiode (heen en weer terug) was slechts 9 à 10 seconden! Nadat we koers veranderden van 267 in 235 graden, lag het schip iets beter. Het slingerde niet zo hevig meer maar was meer aan het stampen in de westelijke deining en nam zo nu en dan een paaltje, terwijl het buiswater over de brug vloog als het schip zijn neus er in zette.
Het schijnt bij Sable Eiland vaak zulk slecht weer te zijn. Vanochtend zijn er een aantal schepen uit het konvooi gegaan, zeker naar Halifax. Het was toen een wirwar van escortevaartuigen. We bleven over met ongeveer 21 schepen onder begeleiding van een jager en drie korvetten. ’s Middags viel er een schip uit met machineschade. Wij varen nu in de buitenste kolom rechts omdat de achtste kolom vertrokken is.
Vanmiddag zagen we een paar vissersschepen aan de kim. Ook was er een vliegtuig in de buurt. De marconist komt soms met een duikbootrapport maar die zijn dan meestal ver van ons vandaan.
Oorlogsnieuws De hulp van Amerika en Engeland aan Rusland bedroeg het afgelopen jaar: 4840 tanks, 3052 vliegtuigen en 32 duizend motorvoertuigen. Geweldig, hè? Daar zal de Duitse generale staf wel van schrikken. Er zouden al Fransen uit Algerije met de geallieerden meevechten tegen de Duitsers in Tunis. Ging de Franse vloot maar met ons mee! In Alexandrië liggen ook nog Franse oorlogsschepen. Genua is weer eens zwaar gebombardeerd door Lancasters. De Amerikanen hebben de Japanse vloot een nederlaag toegebracht. Stalin heeft gezegd dat door het geallieerde optreden in Noord-Afrika de hele toestand in Europa gewijzigd is, omdat nu niet de asmogendheden maar wíj het initiatief hebben. Het kleine eilandje Pantellaria ten zuiden van Sicilië is in Amerikaanse handen. De Engelsen rukken vanaf Tobroek verder westwaarts op; achter de overblijfselen van Rommels leger aan.
Mijn laatste appels en tomaten uit Spalding zijn vandaag opgegaan.
Doneer!
Zaterdag 14 Nov. ’42. Geen prettige hondewacht; tot half drie zware regenbuien, onweer, sterk weerlicht, bliksemflitsen. Het was aarde-donker, zoodat we de andere schepen vrijwel niet zagen. Alleen tijdens de zeer felle weerlichten zagen wij de andere schepen als bij dag, doch dan was je voor een tijdje verblind. Het water vuurde sterk; dit alles maakte het uitkijken buitengewoon moeilijk en inspannend, vooral na half drie, toen het weerlicht veel zwakker en verder weg werd.
Het St. Elmusvuur werd ook waargenomen langs de groote radioantenne horizontaal tusschen de masten. Toen wij dan ook te 4 uur afgelost werden, zagen wij wel heel vaag een donkere schim van een schip, doch wisten niet precies of dat onze nr. 61 was, waar wij naast 664 moesten varen, wij waren immers nr. 71. Ik had echter toch op de hondewacht een kruispeiling van de 2 vuren op ’t O. en W. van Sable Eiland, deze hebben een zichtbaarheidsgrens van 15 mijl, doch wij zagen ze in deze donkere nacht wel op 25 mijl afstand; dit was ná half drie, dus toen was het wel helder zicht.
De wind was naar het Zuiden geloopen, afnemend in kracht, later variabele zwakke wind; de barometer was van MN. tot 4 uur v.m. nog langzaam gedaald, en was daarna geruime tijd vrijwel constant. De wind wakkerde met dag worden weer aan, en daarna hadden wij ruw weder uit het Westen en WZW. Het schip slingerde zeer hevig, met rukken; de slingerperiode (heen, en weer terug) bedroeg slechts 9 à 10 seconden! Nadat wij na het middagbestek koers veranderden van 267° in 235°, lag het schip iets beter: het slingerde niet zoo hevig meer, doch was nu meer aan het stampen in de We deining, en 665 nam nu en dan een “paaltje”, terwijl het buiswater over de brug heenvloog, als het schip “zijn neus er in zette”. 4 uur v.m.: bar. 996,1 mb.; lucht 13°; zeewater 11, 5°; wind var. 2. 16 uur: bar. 998 mb.; lucht 8,5°; water 11,5°; wind WZW. 6.
Het middagbestek kon ik pas des namiddags bepalen, gebruik makende van tijdelijke opklaringen in de buiig bewolkte lucht, om de zon te nemen en een maansbovenrandshoogte. Middagbestek: 43° 40’ Nb. en 61° 24’ Wl.; afgelegd in het laatste etmaal (in 25 uren met de klok nl. 1 uur terug) 202 mijlen.
Het schijnt bij Sable Eiland vaak zulk slecht weer te zijn. Vanochtend zijn er een aantal schepen uit het convooi gegaan, zeker naar Halifax, het was toen een gewirwar van escorte-vaartuigen, en toen bleven wij over met ongeveer 21 schepen, onder begeleiding van 1 jager en 3 korvetten. Des n.m. viel er 1 schip uit met machineschade. Wij varen nu in de buitenste kolom rechts, daar de 8e kolom vertrokken is.
