Kaapstad, zondag 2 maart 1941 02-03-1941
Door het oog van de naald
Zondag 2 maart 1941 We kwamen behouden in Kaapstad aan. We hoorden daar dat we door het oog van de naald gekropen zijn. Een Duitse raider had op onze route de Canadian Pacific tot zinken gebracht. Dat moet gebeurd zijn toen we er dicht in de buurt waren.
Bij East-London vloog er een Engelse bommenwerper over ons heen en bij Kaap Agulha een fotovliegtuig. Dat heeft ons vast gefotografeerd. In Kaapstad waren er weer geen brieven. Ik had het heel druk met het laden van een grote hoeveelheid proviand omdat veel goederen die in Engeland schaars zijn, natuurlijk beter hier konden worden gekocht. Suiker bijvoorbeeld en koffie, vlees, vet, gedroogde vruchten, uien, boter, kaas, jam, stroop, blikgroenten, wc-papier, papieren servetten en groene zeep. Thee en rijst had ik al in Brits-Indië ingeslagen. Ook hier was er geen blackout - verduistering. Onze binnenkomst in de Tafelbaai die avond, bood een sprookjesachtig schouwspel: al die fonkelende lichtjes die wel juwelen leken tegen de donkere achtergrond van de Tafelberg.
Kon ik maar wat van die heerlijke etenswaren naar u toesturen. Wat hebben die Duitse schurken van ons mooie, gelukkige landje gemaakt. Kon ik maar eens even met u praten, al was het maar voor een ogenblik. Ja, echte vrolijkheid is er tegenwoordig niet meer. Je leeft steeds onder een bepaalde druk, wachtend op de bevrijding van ons geliefde vaderland.
Uit Rangoon had ik op 23 januari een luchtpostbrief naar de Draaisma’s gestuurd met een ingesloten brief voor u. Ik heb ze gevraagd om terug te schrijven naar Londen. Uit Madras stuurde ik op 7 februari weer een luchtpostbrief naar Draaisma met het verzoek om u te schrijven dat ik het goed maak. En op 3 maart probeerde ik het weer, nu uit Kaapstad.
Doneer!
Wij hoorden daar dat wij door het oog van 69 een naald gekropen zijn: een (Duitsche) raider had op onze route het s.s. "Canadian Pacific" tot zinken gebracht, toen wij daar ook dicht in de buurt moeten zijn geweest.
Bij East-London vloog een Engelsche bommenwerper over ons, terwijl bij Cape Agulha een foto-vliegtuig ons waarschijnlijk fotografeerde. Te Kaapstad waren weer geen brieven; ik had het zeer druk met een groote hoeveelheid proviand te laden, daar veel dingen die in Engeland schaars zijn, natuurlijk beter hier gekocht konden worden, bijvoorbeeld suiker, koffie, vlees, vet, gedroogde vruchten, uien, boter, kaas, jam, stroop, blikgroenten, WC-papier, papieren servetten, groene zeep; thee en rijst had ik al in Indië ingeslagen. Het was hier evenmin als in Indië, blackout; het binnenstoomen 's avonds met kalm weer van de Tafelbaai was een sprookjesachtig schouwspel, al die kronkelende lichtjes die wel juweelen leken tegen de donkere 70 achtergrond van de Tafelberg.
Kon ik maar wat van die heerlijke etenswaren naar U toesturen; wat hebben die Duitsche schurken wat van ons mooie gelukkige landje gemaakt! Kon ik maar eens even met U praten, al was het maar een oogenblikje. Ja, de ware vrolijkheid is er tegenwoordig niet meer, je leeft steeds onder een zekere druk, wachtend op de bevrijding van onze geliefde Vaderland.
Uit Rangoon had ik 23 Januari '41 een luchtbrief naar Draaisma gestuurd met ingesloten brief voor U, met verzoek aan ze om terug te schrijven naar Fenchurch Street, London. Uit Madras zond ik 7 Februari '41 een luchtbrief naar Draaisma met verzoek naar U te schrijven dat ik het goed maak. En 3 Maart '41 zond ik uit Kaapstad een brief naar Draaisma met ingesloten brief voor U. Als afzender Fenchurch Street, London, gezet.
