New Brunswick, vrijdag 17 april 1942 17-04-1942
Liverpool - New York
Katapultvliegtuigen
Vrijdag 17 april 1942 Op de hondenwacht sneeuwbuien dus weer een inspannende wacht om bij het konvooi te blijven, wat ons echter goed lukte; beter dan de meeste andere schepen. Vandaag voegde zich een alleen varend schip bij ons konvooi, we zijn nu met 24 schepen.
Bij het Halifax-gedeelte van het konvooi dat zich gisteren van de rest afscheidde, bevonden zich twee schepen die elk op hun voordek een fighterplane (gevechtsvliegtuig) hadden met een katapult om het af te schieten. Deze fighters worden gebruikt tegen de Focke-Wulf-bommenwerpers. De fighter kan meestal geen land bereiken (het is een landvliegtuig) en moet dan op de zee dalen waarbij het toestel verloren gaat; de piloot wordt opgepikt door een escortevaartuig.
Zaterdag 18 april 1942 Deze keer hadden we een rustige hondenwacht waarbij wij de schepen goed konden zien; we hielden maar peiling op de Stad Vlaardingen, die als een lange donkere schim aan onze stuurboordzijde voer. De vuren van Kaap Sable en Seal Eiland moesten we op de hondenwacht passeren maar we waren er iets te ver vanaf om ze te kunnen zien. En zo kwamen we dus in de Golf van Maine en sturen op Kaap Cod aan.
‘s Ochtends om 6 uur gingen de schepen bestemd voor St. John (New Brunswick) van ons vandaan; er bleven zestien schepen over. Meteen daarop werd het dik van mist, we lagen met het hele konvooi tot 16.30 uur in de namiddag verstoomd. De commodore (nu de Port Huon die rear commodore in het grote oorspronkelijke konvooi was) seinde nu de letter 'K' (stop your engines instantly = stop uw machines dadelijk) met de stoomfluit. Een paar schepen hadden dit niet begrepen en waren uit zicht. Eigenaardig, al die schepen bij elkaar op de kalme zee gestopt liggend. Later kwam een torpedojager opzetten die het zeker niet goed vond dat er gestopt was. Toen het wat helderder werd, gingen we weer varen.
We namen nog enige radiopeilingen van Kaap Cod, Seal Eiland en Mount Desert Rock, waarbij ik onze Engelse beroepsmarconist P. Mitchell hielp (een aardige jongen die op bommenwerpers had gevlogen en vele malen boven Duitsland bommen had gegooid). Ook slaagde ik er nog in een zonshoogte te nemen. We hadden eerst een korvet, later een jager bij ons. Gisteravond werd nog geseind door de commodore dat er vijandelijke duikboten in de buurt waren. Ik luister de laatste weken weinig naar de radio, maar het gaat met de Engelsen niet zo best, hoor ik wel.
Doneer!
Vrijdag 17 april 1942. Van 0 uur tot 4 uur op de hondewacht sneeuwbuien, dus weer een inspannende wacht om bij het convooi te blijven, hetgeen ons echter goed gelukte, beter dan de meeste andere schepen. Vandaag voegde zich weer een alleen varend schip bij ons convooi, wij zijn nu met 24 schepen. Wij zagen nog een passagierboot (hulpkruiser??) in de verte, en ook nog een vliegtuig; het werd weer mooi weertje met goed, ja zeer helder zicht; wij namen radio peilingen van Cape 280 Cod en Sable Eiland. De wind was op de hondewacht Noord geweest, vrij stevige bries, en nam op de dag af tot goed kalm weder.-
Bij het Halifax-gedeelte van het convooi, dat gisteren zicht van de rest afscheidde, bevonden zich o.a. twee schepen die elk op hun voordek een “fighter-plane” (gevechtsvliegmachine) hadden met katapult om ze af te schieten; deze schepen hadden op de beide voorste hoeken van het convooi gevaren (nummers 11 en 91); deze fighters worden gebruikt tegen de Focke-Wulf-bommenwerpers; de fighter kan meestal niet land bereiken (het is een landvliegtuig) en moet dan op de zee dalen waarbij het toestel verloren gaat; de piloot wordt opgepikt door een escorte-vaartuig of ander schip.-
Zaterdag 18 april 1942. Deze keer hadden wij een rustige hondewacht waarbij wij de 281 schepen goed konden zien; wij hielden maar peiling op de “Stad Vlaardingen”, die als een lange donkere schim aan onze stuurboordzijde voer. De vuren van Kaap Sable en Seal Eiland moesten wij op de hondewacht passeeren, doch wij zagen ze niet; wij waren trouwens er iets te ver vanaf om ze te kunnen zien. En zo kwamen we dus in de Golf van Maine, en sturen op Kaap Cod aan.
‘s Ochtends 6 uur gingen de schepen bestemd voor St. John (New Brunswick) van ons vandaan, er bleven ± 16 schepen over. Doch dadelijk daarop werd het dik van mist (voetnoot: zie blz. 551), wij lagen met het gehele convooi van kwart voor 3 tot half 5 ’s namiddags gestopt; de Commodore (nu de “Port Huon”, die “rear commodore” in het groote oorspronkelijke convooi was, want de commodore “Winnipeg II” en de vice-commodore “Empire Sailor” waren met het St. John gedeelte verdwenen) had 282 met de stoomfluit geluidseinen gegeven voor koers enz., en seinde nu de letter “K” (“stop your engines instantly” = “stop uw machines dadelijk”) met de fluit, eenige schepen hadden dit echter niet begrepen en waren uitzicht; eigenaardig al die schepen bij elkaar op de kalme zee gestopt liggend; het werd ook vrij warm in de lucht (± 7° C.); hetgeen zeker oorzaak van de mist was, en het was bijna windstil. Een torpedojager kwam echter laten opzetten en vond het zeker niet goed dat er gestopt was; toen het wat helderder was gingen wij weer varen.
We namen nog eenige radio peilingen van kaap Cod, Seal Eiland en Mount Desert Rock, waarbij ik onze Engelsche beroepsmarconist P. Mitchell, (een aardige jongen die bij de bommenwerpers was geweest en vele malen boven Duitschland bommen had gegooid) hielp. Ook slaagde ik er nog in een zonshoogte te nemen. Wij hadden nu 282a eerst een korvet, later een jager bij ons. Gisterenavond werd ons nog geseind door de commodore dat er vijandelijke duikboten in de buurt waren. Ik luister de laatste weken weinig naar de radio, doch het gaat de Engelschen niet zo best, hoor ik wel.-
