Buenos Aires, haven D., donderdag 9 mei 1940 10-05-1940
Invasie van Holland
Vrijdag 10 mei 1940 We begonnen met laden, in opdracht van de Nederlandse regering, van gestorte mais en zakken oliekoeken en waren daarmee halverwege gevorderd, toen het 10 mei 1940 werd: de invasie van Holland. Zonder recht of reden, door een moordenaars- en roversbende.
Wat waren we toen allemaal van streek en ongerust over thuis. Ik wil eerlijk bekennen dat het ons af en toe te machtig werd en we moesten huilen. Wat die Duitsers Rotterdam aangedaan hebben, waar dertigduizend burgers vanuit de lucht zijn vermoord, is om nooit te vergeten of te vergeven. We wisten die eerste weken niet waar we het zoeken moesten. Ik had u op 4 en 11 mei nog luchtpostbrieven gestuurd via Air France. Maar of u die ontvangen heeft? In die laatste brief ging ik in de eerste opwinding erg te keer tegen Duitsland. Maar die zult u wel niet gekregen hebben. Er zaten nog wel van die mooie postzegels op die ik speciaal voor onze verzameling gekocht had.
We stopten met laden omdat we het graan toch niet naar Nederland konden brengen. Ik zal nooit vergeten hoe die Duitsers op die Duitse schepen naast ons, ons uitlachten en hoe ze op 14 mei feestvierden toen Holland was gevallen. Maar onze tijd komt ook nog wel eens, zeiden we tegen elkaar.
Onze bemanning was druk bezig de Hollandse vlaggen en de naam Eemland-Holland op de huid weg te verven met zwarte verf. De opbouw en de schoorsteen werden helemaal grijs gemaakt. De Salland, waar ik later op kwam, was qua opbouw geel geschilderd en de schoorsteen had nog de gewone maatschappijkleur. De elektrische lichtbak met de naam Holland die achter de schoorsteen was aangebracht en de schijnwerpers die de houten Hollandse vlag op het achterdek moesten beschijnen, werden gesloopt. Op de brug werd een kogelvrij cementen stuurhuis gebouwd. Op 27 maart waren er in Amsterdam al gasmaskers en een paar gaspakken aan boord gebracht. Voor mezelf had ik een mes met schede gekocht omdat je dat bij een zinkend schip goed kunt gebruiken. En elk bemanningslid kreeg van de KNSM een fluitje om in geval van nood, bijvoorbeeld drijvend op een vlot, de aandacht te kunnen trekken van voorbijvarende schepen. Daarbij was er voor iedereen een identiteitsplaatje. Op die van mij staat: W. Slooten - 3 april 1902 - KHL - Amsterdam.
Intussen was het onmogelijk om verbinding met Holland te krijgen. Ook telegrafisch niet.
Doneer!
Wij begonnen nu met het laden voor de Nederlandsche Regeering van gestorte mais en zakken oliekoeken, en waren daarmee halverwege gevorderd, toen de datum 10 Mei 1940 kwam: de invasie van Holland, zonder eenig recht of reden, door een moordenaars- en rooversbende.
Wat waren wij toen allemaal van streek en ongerust over thuis! Ik wil eerlijk bekennen dat het ons af en toe te machtig werd en wij moesten huilen. Wat die Duitschers bijvoorbeeld Rotterdam aangedaan hebben, waar 30.000 burgers vermoord zijn vanuit de lucht, is nooit te vergeten of te vergeven. Wij wisten niet waar wij het 10 zoeken moesten die eerste weken. Ik heb U op 4 Mei en 11 Mei nog luchtbrieven gestuurd “via Air France” maar of U die ontvangen heeft? In die laatste brief van 11 Mei ging ik in de eerste opwinding erg te keer tegen Duitschland. Maar die zult U wel niet gekregen hebben. Er zaten nog wel van die mooie postzegels op, die ik speciaal voor U gekocht had, voor onze verzameling.
Het laden werd gestopt want wij konden het graan toch niet naar Nederland brengen. Ik zal nooit vergeten hoe die Duitschers op die Duitsche schepen ons uitlachten en hoe ze 14 Mei feestvierden toen Holland gevallen was. “Maar onze tijd komt ook nog wel eens!” zeiden wij tegen elkaar.
Onze bemanning was druk bezig de Hollandsche vlaggen, de naam 11 “Eemland-Holland” die op de huid geschilderd waren, weg te verven met zwarte verf. De opbouw en de schoorsteen werden geheel grijs. (De “Salland” waar ik later op kwam, was geel geschilderd wat de opbouw betreft, en de schoorsteen had de gewone Maatschappij-kleur behouden). De electrische lichtbak met de naam “Holland” die achter de schoorsteen aangebracht was, werd gesloopt, evenals de schijnwerpers die de houten Hollandsche vlag op het achterdek moesten beschijnen. Een kogelvrij cementen stuurhuis werd op de brug aangebracht. Gasmaskers waren ons op 27 Maart te A’dam al verstrekt, benevens een aantal gaspakken. Ik had ook nog een mes met schede gekocht, wat bij zinkend schip noodig is. Ieder lid der bemanning had vanwege de K.N.S.M. een fluitje gekregen teneinde als je op een vlot dreef, de aandacht te kunnen trekken van voorbijvarende schepen, en een identiteitsplaatje. (met W. Slooten-3 april 1902. KHL. Amsterdam).
12 Intusschen was er in het geheel geen verbinding met Holland te krijgen, ook telegrafisch niet.
