Alles van wit email

Maandag 20 April 1942. De quarantaine dokter kwam vanochtend half 9 aan boord, en de rivierloods voor het laatste gedeelte, te half 12. Wij gingen toen meteen anker op, kregen de havenloods en de sleepbooten nadat we door Hell Gate en East river, onder 7 bruggen door (oa de Manhattan Bridge en de Brooklyn Bridge), gevaren waren, en meerden te 3u n.m. bij de Holland-Amerika lijn (Hoboken, 8th Street Pier, Gdynia-America Line). De nieuwelingen in Amerika (zooals ik) kregen een registratiekaart van de emigratie, en verder hebben wij hier een “crew-landing card” noodig, geteekend door de 1e officier, om van en naar boord te komen.

Het reisje naar de kade was wel gezellig, al die wolkenkrabbers waarvan het “Empire State Building” 288 (107 verdiepingen) het hoogste is. Toen ik hier 22 jaar geleden was, was de Woolworth Building met ± 50 verdiepingen, het hoogste. Steeds vooruitgang!

Vanavond werd er niet gewerkt, en ben ik toen direct naar Sjoerd gegaan, d.w.z. naar 243.78e Street Brooklyn. Ik moest eerst per subway naar Hudson Terminal, daar overstappen op Cotland Station in de 4th Avenue local, die mij naar de 77e straat bracht. Toen naar het Apartment-house in bovengenoemd adres, 5 trappen op, en op appartement 5E aangeklopt. Doch ze woonden daar niet meer! De superintendant (landlady) beneden toen maar opgezocht en geinformeerd, doch die wist het ook niet precies waar zij heen waren gegaan, doch verwees mij naar mevr. De Leeuw, op 5B, 289 doch deze was niet thuis, een andere dame deed open, doch wist wel het nieuwe huisnummer 61, doch niet de straat, ze dacht 81. Dus toen gezocht, doch dat nummer bestond niet in die straat. Toen in 80e en 82e straat gezocht, doch alles vergeefs.

Al zoekend en bij eenige huizen informeerend, kwam ik een mijnheer tegen met een hond (het was daar zeer eenzaam in die buurten), en ik vroeg hem naar 61-81, doch hij wist het ook niet, dus toen noodigde hij mij uit in zijn woning te komen om met telefoonboek en telefoon iets uit te vinden (hij had een prachtig rijkeluishuis), doch vergeefs. Toen heeft hij mij in zijn auto rondgereden, om te zoeken [1], en tenslotte waren wij weer bij 243-78, want hij dacht dat er toch een adres achtergelaten moest zijn. Hij belde aan de huistelefoon de superintendant op, om te informeeren naar 290 Draaisma, en juist toen kwam daar een dame binnen die dat hoorde, ze vroeg of wij Draaisma moesten hebben en waar ik vandaan kwam; ik zei: van Australië, Engeland en overal, toen zei zij: “Dan is U zeker Wim”, en het bleek dat zij mevrouw De Leeuw was. Zij kwam juist van school waar zij Engelsch leerde; haar man had nog een brief voor mij meegenomen naar Engeland. Zij gaf mij het goede adres: 61 in 74e straat, en zoo was ik daar gauw. Aangebeld, en Margie viel mij om de hals. Zij was alleen thuis want haar Ouders waren naar de bioscoop, ik nog tot 12u gewacht, maar ze waren er nog niet. Dus toen maar weer de lange reis naar Hoboken terug.-

Dinsdag 21 April 1942. Vandaag begon de lossing te 8u, ze werken steeds tot 23u. 291 Vanavond naar Draaisma, zij waren gelukkig thuis, en mijnheer De Vries, hun oude buurman, was er ook (juist met vacantie). Een aandoenlijk weerzien, druk zitten praten. En ik ben toen ’s avonds blijven slapen. Hilda zei: “dat moest je Moeder eens weten”. Ze wonen daar erg mooi in een vrij bovenhuis. Alles erg modern ingericht met centrale verwarming, prachtige moderne keuken met gasstel, ijskast en waschmachine, alles van wit email. Ze vonden een eigen woning gezelliger dan een apartment huis. (zie bldz. 328 voor de reden van de verhuizing).

[1] Hij zei al: als U uw kennissen niet kunt vinden vanavond, noodig ik U uit om vannacht bij ons te logeeren die gastvrijheid schijnt in Amerika heel gewoon te zijn, zeker nog uit de oude tijd afkomstig.