Zeshonderd mijl ten westen van Ierland, zondag 13 april 1941 13-04-1941
Kaapstad - Freetown - Liverpool
Duikboot- of vliegtuigaanvallen verwacht
Zondag 13 april 1941 Eerste Paasdag. Vandaag gaan mijn gedachten terug naar vorig jaar Pasen toen we het samen zo gezellig hadden in ons mooie, ingerichte huis met tante Immetje en Louw bij ons. We wisten toen nog niet wat ons boven het hoofd hing.
Vandaag zit ik hier te schrijven, met mijn gordel met papieren en mijn identiteitskaartje om, stalen helm en gasmasker bij de hand en koffertje met papieren en warme kleren in de buurt, voor het geval er wat zou gebeuren. We zijn nu namelijk zo’n zeshonderd mijl ten westen van Ierland en kunnen elk ogenblik duikboot- of vliegtuigaanvallen verwachten. De grotere oorlogsschepen van onze begeleiding zijn al lang weg, maar toch hebben we nog een goede bewaking bij ons.
Wat zou ik dolgraag even thuis zijn. Het ergste vind ik die pijnlijke, voortdurende onzekerheid waarin u verkeert. Als u maar niet ziek wordt. Ik hoop ook dat u veel steun aan mevrouw Esman heeft. Durft u nog wel eens te luisteren naar de uitzendingen van Radio Oranje? We hebben hier met Pasen goed weer, af en toe een buitje. Vorig jaar hebben we nog zo gezellig gewandeld met tante en Louw. O, wat zullen we gelukkig zijn als we elkaar gezond en wel mogen terugzien.
Doneer!
Zondag 13 April 1941, Eerste Paaschdag. Vandaag gaan mijn gedachten terug naar vorig jaar Paschen (24 en 25 maart 1940) toen wij het samen zoo gezellig hadden in ons mooie ingerichte huis, met tante Immetje en Louw bij ons. Wij wisten toen nog niet wat ons boven het hoofd hing.
Vandaag zit ik hier te schrijven, met mijn gordel met papieren om, mijn stalen helm en gasmasker bij de hand, mijn identiteitskaartje om (wat wij te A'dam bij vertrek gekregen hadden), en mijn koffertje met papieren en warme kleeren bij mij, voor het geval er wat gebeuren zou, want wij zijn nu ongeveer 77 600 mijlen bewesten Ierland en kunnen hier elk oogenblik duikboot-of vliegtuigaanvallen verwachten. De grootere oorlogsschepen van onze begeleiding zijn al lang weggegaan maar wij hebben toch nog een goede bewaking bij ons.
Wat zou ik dol graag even thuis zijn! Het ergste vind ik die pijnlijke voortdurende onzekerheid waarin U verkeert. Als U maar niet ziek wordt! Ik hoop dat U ook veel steun aan mevrouw Esman heeft. Durft U nog wel eens te luisteren naar de "Radio-Oranje"-uitzending? Wij hebben hier goed weer met Paschen, af en toe een buitje; vorig jaar hebben wij nog zo gezellig gewandeld met tante en Louw. O, wat zullen wij gelukkig zijn, als wij elkaar gezond en wel mogen terugzien.
